Kazimierza Lagosza – w tym czasie wikariusza kapitulnego archidiecezji wrocławskiej. Do realizacji duchowny zaprosił wielu wybitnych specjalistów związanych z Wrocławiem, byli to architekci, konserwatorzy, historycy oraz historycy sztuki. Wśród najbardziej rozpoznawalnych nazwisk zaproszonych na konferencje organizowane w tej sprawie przez ks. Lagosza byli między innymi: Emil Kaliski, Olgierd Czerner, Józef Gębczak, Marcin Bukowski czy też Marian Morelowski. Zgodnie z ustaleniami wnętrze kościoła po przeprowadzeniu niezbędnych prac remontowych powinno zostać zregotyzowane. W ten sposób świątynia miała zostać oczyszczona z utożsamianego w tym czasie z Niemcami baroku. Ten pierwszy etap adaptacji kolegiaty św. Krzyża do roli muzeum zakończył się pod koniec 1955 r. Prace we wnętrzu kościoła nadzorował Emil Kaliski. Drugi planowany etap to wyposażenie świątyni w liczne cenne zabytki z tumbą grobową Henryka IV na czele. Zgodnie z wizją Lagosza kościół wypełnić miały liczne tryptyki oraz obrazy Michaela Willmanna. Całość miała się komponować z nowymi witrażami kościoła zaprojektowanymi przez Tadeusza Wojciechowskiego. Artysta zawarł na nich liczne odniesienia do historii Polski oraz regionu, mające podkreślić jego polski charakter. Najważniejszy witraż cyklu - „Bitwa pod Legnicą” - miał znaleźć nad oknem zachodnim.