Wydarzenia Praskiej Wiosny na Słowacji nie miały jednak tak dramatycznego charakteru jak w Czechach. To właśnie w latach 70. XX wieku słowacka kinematografia wyemancypowała się na tle czeskiej, czego przykładem był bujny rozkwit dokumentu. Sztandarowym przykładem słowackiej szkoły dokumentu był esej Dušana Hanáka Obrazy starego świata (1972), „refleksja o przemijaniu, śmierci, wierze i pamięci”. Inny film Hanáka, Różowe sny (1976), był fabularną opowieścią o niespełnionej miłości młodego Słowaka i Cyganki.
Kinematografia słowacka po transformacji ustrojowej i ogłoszeniu niepodległości mały|Juraj Jakubisko Dramatyczny przebieg – w przeciwieństwie do czeskiej kinematografii – miała za to transformacja ustrojowa na Słowacji, powiązana z prywatyzacją przemysłu filmowego i kresem istnienia Czechosłowacji. W 1996 roku największe słowackie studio filmowe Koliba przestało działać w wyniku malwersacji finansowych podczas próby prywatyzacji, a produkcja filmów gwałtownie spadła. Hanák odniósł się z dezaprobatą do zmian, tworząc w latach 1990–1995 esej o dziejach komunistycznej Czechosłowacji Papierowe głowy (1995);