choć w filmie zawarta została gorzka diagnoza czasów komunizmu, krytyce podlegały także autokratyczne rządy Vladimira Mečiara. Jakubisko w filmie Lepiej być zdrowym i bogatym niż biednym i chorym (1992) zawarł gorzkie refleksje o okresie transformacji.
Słowacka kinematografia miała po transformacji silną reprezentację jedynie w segmencie dokumentów. Wyjątkami były fabularne filmy Wszyscy moi bliscy (1999) Mateja Mináča i Wszystko, co lubię (1992) Martina Šulika, z czego tylko ten ostatni twórca wyrobił sobie renomę autora filmowego. Jego dzieła Ogród (1995) i Orbis Pictus (1997) wykazały rosnące zainteresowanie Šulika codziennością społeczeństwa słowackiego (w tym krytyką rządów Mečiara), a jednocześnie zdradzały styl reżysera oparty na onirycznej poetyce.
W XXI w. największe zainteresowanie poza Słowacją wzbudziły filmy młodych reżyserów Petera Kerekesa (Kucharze historii, 2009; 107 matek, 2021) oraz Ivana Ostrochovský'ego (Koza, 2015; Słudzy, 2020).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kinematografia na Słowacji