Dłuższe niż szerokie sternum swym ostro kanciastym wierzchołkiem tylnym nie rozdziela ostatniej pary bioder. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to I, IV, II, III, tylko u samic gatunku typowego IV, I, II, III. Stopy wszystkich par zaopatrzone są w skopule, a w częściach odsiebnych także w maczugowate trichobotria. Górne pazurki pozbawione są ząbkowania, a dolnych nie ma wcale.
Opistosoma (odwłok) u obu płci na grzbietowej stronie ma grube włoski drażniące typu II. Ptaszniki te odznaczają się dużymi zmianami w ubarwieniu opistosomy w ciągu rozwoju osobniczego. U osobników niedorosłych występuje na jej wierzchu ciemny obszar z zygzakowatymi brzegami połączonymi z ciemnymi pasami poprzecznymi, a pośrodku tegoż obszaru biegnie podłużna pręga o rudym zabarwieniu. U dorosłych samców drzewoszki szafirowej i drzewoszki deszczowej podłużny pas na środku odwłoka utrzymuje się, a u samic tych gatunków pozostają jedynie ślady wzoru form młodocianych. U drzewoszki innostópki samiec nie ma pasów na opistosomie, a u samicy brak jest nawet śladów wzoru. Kądziołki przędne pary tylno-bocznej mają palcowaty kształt.