Powtórzono w nim system niewielkich przedziałów na zewnątrz pasa pancernego pod linią wodną (wybrzuszeń lub bąbli), mieszczących zbiorniki paliwa i wody kotłowej. Wewnątrz kadłuba różnicę w stosunku do poprzednika stanowiły między innymi inaczej rozwiązane komory amunicyjne, w tym indywidualne komory pod wieżami kalibru 88 mm, ułatwiające dosyłanie amunicji. Po obu burtach były stępki przechyłowe oraz aktywne stabilizatory przechyłu, polepszające warunki użycia artylerii. „Nürnberg” miał dobrą żeglowność, lecz konstrukcja kadłuba okazała się zbyt słaba i podczas działań na Atlantyku podczas wojny domowej w Hiszpanii pojawiały się pęknięcia pokładu, co pociągnęło ograniczenie użycia okrętu od 1938 roku do Morza Północnego i Bałtyckiego oraz opracowanie procedur kolejności opróżniania zbiorników paliwa. Przy silnym wietrze okręt był podatny na dryf z powodu większej powierzchni nadbudówki.