Wolne chłopstwo zostało liczebnie osłabione, a coraz to nowe przywileje uzyskiwali posiadacze wielkich własności ziemskichGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 323.. Następne kilkadziesiąt lat wypełniają intrygi dworskie z udziałem eunuchów, jak na przykład ministra Jana Orfanotrofa, czy polityków takich jak filozof Michał PsellosGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 319.. Tego typu postacie występowały w roli szarej eminencji, czyli sami nie będąc głowami państwa starali się sterować rządzącymi i mieli udział w zmienianiu cesarzy. Będący w podeszłym wieku brat Bazylego Konstantyn VIII nie był zainteresowany rządzeniem i trwonił pieniądze ze skarbca na przyjemności. Kolejni władcy; Roman Argir i Konstantyn IX Monomach należeli do kół arystokratycznych i sprawowali rządy w sposób lekkomyślny, a administracja rozprzęgła się i państwowe pieniądze dalej były trwonioneGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 321.. Poza intrygami dochodziło do wojen wewnętrznych, czego przykładem może być bunt stratega temu Anatolikon Nikefora przeciwko cesarzowi Michałowi VII w 1078 rokuGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 339..