w III w. n.e. Liu Hui obliczył liczbę pi z dokładnością wyższą niż Archimedes.
XVI i XVII wiek W XVI wieku Adriaan van Roomen podał nowe rozwiązanie starożytnego problemu Apoloniusza, jednak jego metoda wykraczała poza konstrukcje klasyczne. To samo stulecie przyniosło też opis nowej krzywej sferycznej: loksodromy, a także odwzorowania walcowego Mercatora w kartografii.
Najpóźniej w XVII wieku spleciono geometrię z algebrą przez narodziny geometrii analitycznej. Wtedy też – między innymi na potrzeby geometryczne – narodziły się podstawy analizy, a za nią geometria różniczkowa. Nowa dyscyplina doprowadziła do: geometrycznych paradoksów jak róg Gabriela (trąbka Torricellego); postępów w trygonometrii – wyrażenie funkcji trygonometrycznych przez szeregi Taylora pomogło w obliczaniu dokładniejszych tablic, a potem także w znajdowaniu tożsamości, np. wzoru Eulera.
XVII wiek to też początki właściwej geometrii rzutowej dzięki pracom Gérarda Desargues’a i Blaise’a Pascala.
XVIII wiek thumb|Tablice geometryczne z encyklopedii z 1728 roku mały|Katenoida – historycznie pierwsze rozwiązanie przykładowego zagadnienia Plateau