W dniu 15 października 1941 roku został dowódcą 43 Armii, którą dowodził w czasie bitwy pod Moskwą, następnie w 1942 roku w operacji rżewsko-wiaziemskiej, a w 1943 roku w operacji smoleńskiej. Na początku 1944 roku dowodził armią w operacji witebskiej, w trakcie tej operacji pod Witebskiem został ranny i do maja 1944 roku przebywał w szpitalu. Następnie od maja do października 1944 roku pozostawał w dyspozycji Naczelnego Dowództwa.

W październiku 1944 roku został 1 zastępcą pełnomocnika Rady Komisarzy Ludowych do spraw repatriacji obywateli ZSRR z Niemiec i innych państw okupowanych przez Niemcy. Po zakończeniu II wojny światowej pozostawał na tym stanowisku do 1949 roku. W sierpniu 1949 roku został starszym wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego. W styczniu 1953 roku został przeniesiony do rezerwy, lecz po dwóch latach w marcu 1955 roku został przywrócony do służby wojskowej, został wtedy sekretarzem Rady Naukowej Akademii Sztabu Generalnego.