Frunzego, a potem szefem grupy w katedrze operacji armijnych tej uczelni.

W dniu 18 marca 1941 roku został dowódcą 10 Armii Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego na terytorium Białorusi włączonym do ZSRR po agresji ZSRR na Polskę w 1939 roku.

W chwili ataku Niemiec na ZSRR pozostawał na stanowisku dowódcy 10 Armii w składzie Frontu Zachodniego. W trakcie walk przygranicznych armia znalazła się w okrążeniu. On sam wraz ze sztabem armii oraz niewielkim oddziałem wojsk pogranicznych i będącym w chwili okrążenia w sztabie marsz. Kulikiem w dniu 19 lipca 1941 zdołał wyjść z okrążenia w rejonie rzeki Dniepr. Część oddziałów 10 Armii wyszła z okrążenia. Przeniesiono ją do rezerwy Naczelnego Dowództwa, a on został w dniu 26 lipca 1941 roku dowódcą 13 Armii wchodzącej w skład Frontu Centralnego i wziął udział w walkach pod Smoleńskiem. W dniu 25 sierpnia 1941 roku odwołany został ze stanowiska dowódcy armii i pozostawał w dyspozycji komisarza obrony narodowej.