Matka dziewczyny przechadza się po domu i do jej uszu dobiegają miłosne uniesienia z komnaty młodzieńca. Przekonana jest, że odwiedziła go rozwiązła kobieta, dlatego oburzona wchodzi do jego pokoju i w świetle lampy widzi własną, zmarłą córkę. Ateńczyk próbuje ją zasłonić i okryć jej ciało, ale dziewczyna nie przejmuje się tym. Wolno unosi się z łoża i rzuca w stronę zaskoczonej matki oskarżenie, że przez nią zmarła. Przypomina, że gdy matka wyznawała starych bogów, obiecała wydać ją za młodzieńca, ale gdy wyrzekła się ich i zaczęła wyznawać jednego Boga, złamała swoje słowo. Wyznaje, że wstała z grobu w poszukiwaniu sprawiedliwości i obiecanego jej kochanka. Przepowiada, że nim wstanie świt, młodzieniec umrze. Rozkazuje matce przygotować stos żałobny i wrzucić w niego ciała kochanków, aby mogli „pospieszyć ku starym bogom”.