Nawiązanie do utworu Flegona Ballada Narzeczona z Koryntu powstała w 1797 r., po podróży do Włoch. Oddaje erotyczną swobodę, jaką Goethe zyskał podczas tej podróży, zwłaszcza podczas pobytu w Rzymie. Motyw utworu pochodzi z dzieła O dziwach starożytnego pisarza Flegona z Tralles, w którym zgromadził historie o dziwactwach, hermafrodytach, duchach i innych nadprzyrodzonych zjawiskach w swoich czasach, ale także nawiązał do starszych legend i sag z popularnych wierzeń. Podanie było wykorzystywane przez chrześcijańskich moralistów jako zachęta do zachowania czystości. W tej opowieści młodzieniec nie jest narzeczonym dziewczyny, nie ma konfliktu religijnego, nie ma również wzmianki o wysysaniu krwi, zaś powrót dziewczyny miał być spowodowany decyzją bogów Podziemia. Powraca ona do żywych, aby spędzać w nocy czas z ukochanym, a po odkryciu przez ludzi zostaje spalona poza murami miasta. Inaczej jest w utworze Goethego. Jego historia jest wyrazem konfliktu między pogaństwem a chrześcijaństwem: rodzina zmarłej dziewczyny to chrześcijanie, a młodzieniec i jego krewni to poganie. Znaczącą rolę odgrywa, uosobiona z chrześcijaństwem, matka, która zrywa zaręczyny i zmusza córkę do zostania zakonnicą, co doprowadza dziewczynę do śmierci z żalu.