thumb|Korpus podoficerski 14 pułku piechoty – chorąży Jan Zarębski stoi pośrodku I rzędu od dołu. thumb|Chor. Jan Zarębski. thumb|Tablica nagrobna syna chorążego Jana Zarębskiego - Jerzego (zgilotynowanego 9 stycznia 1943) Jan Zarębski (ur. 20 kwietnia 1890 w Jarosławiu, zm. 15 maja 1945 w Bergen-Belsen) – chorąży piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari, członek ruchu oporu w okresie okupacji niemieckiej, porucznik czasu wojny Armii Krajowej.
Życiorys Urodził się jako syn Karola i Anny z domu Panek.
W latach 1897-1905 ukończył w Stanisławowie pięć klas szkoły powszechnej i dwie klasy szkoły przemysłowej. W okresie od 1905 do 1908 uczył się tokarstwa żelaza i metalu w Fabryce Maszyn „Kraj” w Stanisławowie, w której do 1911 pracował początkowo jako pomocnik, a potem jako kierownik oddziału maszynowego. Od czerwca 1910 do października 1911 działał w tajnych stanisławowskich organizacjach: Związku Strzeleckim, Towarzystwie Młodzieży Polskiej, Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” i Towarzystwie „Odrodzenie”. Jesienią 1911 wcielony do armii austro-węgierskiej i przydzielony do I batalionu 90 pułku piechoty, detaszowanego w Sarajewie, w którym pełnił służbę czynną do wybuchu I wojny światowej.