W okresie I wś walczył, nadal w szeregach I batalionu 90 pp, na frontach: serbskim, czarnogórskim, rumuńskim i włoskim. W randze zastępcy oficera - chorążego (awansowany na ten stopień został w 1917) dowodził oddziałem karabinów maszynowych. Po powrocie z frontu włoskiego (znad Piawy) wstąpił ochotniczo w Jarosławiu, w dniu 22 listopada 1918, do 14 pułku piechotyWBH, sygn. I.482.1-88 VM, str. 3-4..
Przyjęty do odrodzonego Wojska Polskiego, w szeregach 14 pułku piechoty brał udział w wojnach polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, początkowo jako dowódca plutonu karabinów maszynowych, a następnie jako dowódca plutonu technicznego. Szczególnie odznaczył się podczas walk z Ukraińcami w trakcie ofensywy w Małopolsce Wschodniej. Dowodził wówczas plutonem w kompanii technicznej 14 pp (kompanią dowodził wówczas por. Otton Czuruk). W dniu 8 lipca 1919 z ośmioma strzelcami ze swego plutonu zgłosili się ochotniczo do wykonania rozkazu dowódcy 4 DP, nakazującego przedrzeć się pod osłoną nocy przez linie nieprzyjacielskie i wysadzić w okolicach wsi Dżuryn tor kolejowy, unieruchamiając tym samym wrogi pociąg pancerny. Chor. Zarębski ze swoim patrolem przedostali się pod Dżuryn i wytrwali w ulewnym deszczu kilka godzin na wybranym do zasadzki stanowisku.