Miała też od niego o wiele dłuższe skrzydła.
W 1797 roku na pruski tron wstąpił Fryderyk Wilhelm III, w przeciwieństwie do swoich poprzedników nie wykazujący szczególnego zainteresowania wiatrakiem obok pałacu Sanssouci. Gdy w 1802 roku Carl Friedrich Vogel zmarł, wdowa po nim początkowo kontynuowała działalność młyna. W 1821 roku zaproponowała królowi zakup wiatraka, jednak władca odmówił z powodu braku zainteresowania. W 1840 roku rządy w Prusach objął Fryderyk Wilhelm IV, który w następnym roku poprzez Królewskie Morskie Przedsiębiorstwo Handlowe (niem. Königliche Seehandlung) założył Królewskie Młyny Parowe (niem. Königliche Dampfmahlmühle). Ze względu na powstanie konkurencji kilka młynów wiatrowych na obszarze Poczdamu musiało zakończyć działalność, lecz ten przy pałacu Sanssouci został kupiony przez Królewskie Morskie Przedsiębiorstwo Handlowe, stając się własnością królewską. Niedługo później Peter Joseph Lenné zaproponował, żeby młyn w kolejnych latach stał się częścią projektu parku pałacowego, co przyczyniło się do jego przetrwania. Po zniszczeniach, jakich wiatrak doznał w 1845 roku wskutek burzy, jego mechanizm młyński został przebudowany i zmodernizowany, dzięki czemu mógł być bardziej wydajny. W latach 1847–1849 przy wiatraku zbudowano zaprojektowany przez Ludwiga Persiusa młyński dom mieszkalny.