Korpus został przydzielony MacArthurowi, lecz ten zdecydował się nie używać go na Filipinach, mimo nacisków ze strony rządu australijskiego.
Początkowy plan aliancki składał się z sześciu etapów: celem operacji Oboe 1 miał być Tarakan; Oboe – Balikpapan; Oboe – Banjarmasin; Oboe 4 – Surabaja lub stolicy Holenderskich Indii Wschodnich, Batavii (współczesna Dżakarta); Oboe 5 – wschodnia cześć Holenderskich Indii Wschodnich; i Oboe 6 – brytyjskie Borneo Północne. Ostatecznie tylko operacje skierowane na Tarakan, Balikpapan i Borneo Północne zostały przeprowadzone. Operacje te stanowiły ostatnią kampanię sił australijskich w II wojnie światowej. W fazie planowania dowódca australijskich sił zbrojnych, gen. Thomas Blamey, zalecił odwołanie desantu pod Balikpapan, uważając, że nie przysłuży się to celowi strategicznemu. Po długich rozważaniach rząd Australii zgodził się zapewnić siły do tej operacji za namową MacArthura. Blamey był jednak w stanie udaremnić plany MacArthura dotyczące wojsk australijskich, które miały dokonać kolejnych lądowań na Jawie, przekonując premiera Johna Curtina do wstrzymania 6 Dywizji Piechoty.