W październiku 1638 Władysław IV i Ferdynand III spotkali się w Nikolsburgu i uzgodnili dalsze działania; prawdopodobnie postanowili szukać pośrednictwa państw włoskich, tradycyjnie pozostających w dobrych stosunkach z królem Francji. Toskańczyk w służbie polskiego króla, Francisco de BivoniWersja “Bivoni” została tu przyjęta za Conde Pazos 2011. Gdzie indziej ten sam historyk skłania się w kierunku wersji “Biboni”, zob. Conde Pazos 2016. Inni naukowcy niekied używają wersji “Bibboni”, zob. np. Maciej Serwański, Francja wobec Polski w dobie wojny trzydziestoletniej, 1618–1648, Poznań 1986, . Bivoni był już wcześniej zaangażowany w rozmowy w Paryżu, dotyczące zwolnienia Jana Kazimierza, Serwański 1986, s. 248., został wysłany na Półwysep ApenińskiConde Pazos 2011, s. 129.. Pod koniec roku 1638 prowadził rozmowy w Republice Weneckiej, a w początkach roku 1639 w Republice Genueńskiej; w obu przypadkach wspierała go dyplomacja hiszpańskaConde Pazos 2011, s. 129, Conde Pazos 2016, p.413.. Był również uprawniony do rozmów w imieniu polskiego króla w Księstwie Parmy; mógł być tam wiosną 1639, choć nie ma potwierdzenia tych rozmów w źródłachConde Pazos 2016, s. 423.. Wszystkie te wysiłki okazały się bezskuteczne i Jan Kazimierz pozostawał zatrzymany we Francji już ponad rok.
Madryt i Warszawa decydują o rozpoczęciu negocjacji wojskowych (1639) mały|lewo|160px|Adam Kazanowski