Marynarka wyraziła też życzenie zwiększenia liczby działek dla celów obrony przeciwlotniczej. Zlecono wobec tego dalsze doskonalenie konstrukcji trałowca, przewidując, że jednostki pierwszej serii zostaną docelowo zaadaptowane jako patrolowce pogranicza, służąc jako rezerwa strategiczna dla sił przeciwminowych. W 1984 roku przeklasyfikowano je na przybrzeżne okręty obrony przeciwminowej (Küsten-Minenabwehrschiff – KMAW).

Projekt 89.2 Kondor II thumb|Model trałowca proj. 89.2 Dalsze prace nad projektem 89.2, znanym jako Kondor II, ruszyły w grudniu 1968 roku. Ponownie przedłużono o ok. 5 metrów i poszerzono kadłub. Wymiary wzrosły do 56,72 m długości i 7,76 m szerokości, a wyporność normalna do 449 ton, natomiast pełna do 483 ton. Określano je w marynarce jako „MSR lang” (długi), a poprzednią wersję jako „MSR kurz” (krótki). Napęd pozostał taki sam, przez co prędkość maksymalna zmalała do 18,5 węzła. Uzbrojenie wzmocniono do trzech stanowisk podwójnych działek 2M-3M kalibru 25 mm – jednego na pokładzie dziobowym, a dwóch za nadbudówką, rozsuniętych na boki (analogicznie jak na polskich trałowcach projektu 206F). Okręty były wyposażone w trały produkcji NRD i ZSRR: kontaktowe MSG-1 lub SDG/RL, elektromagnetyczne KFRG/RL lub HFG-13m i HFG-24m oraz akustyczny AT-2.