Wykonawcą egzekucji był Hans. Po egzekucji rodziny zamordowanych przewiozły ich ciała z Lasu Wełeckiego i pochowały w zbiorowej mogile na cmentarzu parafialnym w Szańcu.
12 stycznia 1945 w godzinach rannych, dzień przed wkroczeniem oddziałów Armii Czerwonej do Buska-Zdroju, rozstrzelano 20 więźniów. Wśród nich znajdowali się między innymi mieszkańcy Równin – Jan Koźbiał, Jan Opałka, Jan Grochowski z Ostrowiec, Stanisław Kaczor z Kawęczyna oraz dwóch jeńców sowieckich.
Po wojnie Po zakończeniu działań wojennych na terenie Lasu Wełeckiego odbywały się ekshumacje. 7 września 1945 na polecenie Sądu Grodzkiego w Busku-Zdroju, w obecności dwóch wyznaczonych mieszkańców Wełcza: Adama Wójcika i Romana Lachowskiego dokonano oględzin miejsca masowych egzekucji dokonanych przez Niemców. Ofiary chowano w dołach, położonych w nieznacznej odległości od siebie. Miały formę nieregularną. Ich średnica miała przeciętnie 3–4 m, a głębokość wahała się od 50 cm do 1 m. Lachowski i Wójcik wskazali ponadto grób, mieszczący się w zachodniej części lasu, za gajówką, w którym pochowano 8 mężczyzn, 2 kobiety oraz 1 dziecko.