Studia paleograficzne wskazują, że kodeks został napisany w IV wieku. Pogląd ten jest wspierany przez noty marginalne oraz system podziału tekstu, które pozwalają na dokładniejsze określenie czasu powstania kodeksu. Nie mógł powstać przed 330 rokiem, ponieważ zawiera Kanony Euzebiusza i jest to terminus post quem. Według ustaleń Milne'a i Skeata nie mógł także powstać po 360 roku, ponieważ zawiera na marginesach odniesienia do Ojców Kościoła żyjących przed tą datą. Oznacza to, że rok 360 stanowi terminus ante quem. Rękopis powstał więc prawdopodobnie w latach 330–360. Opinię tę podtrzymał Bruce Metzger. Guglielmo Cavallo w 1967 roku argumentował, że rękopis powstał około roku 360, albo niewiele później. Według badań radiowęglowych (metodą węgla C-14) kodeks mógł powstać w latach 300-425. Brent Nongbri w 2022 roku uznał, że najbardziej prawdopodobną datą jest około roku 360, jakkolwiek zarówno początek jak i koniec IV wieku też jest możliwy. Nawet początek V wieku jest możliwy.
Dawniej przypuszczano, że jest jednym z pięćdziesięciu egzemplarzy Biblii, których wykonanie Euzebiuszowi z Cezarei zlecił cesarz Konstantyn I Wielki w 332 roku.