Skryba B był odpowiedzialny za księgi prorockie Starego Testamentu i Pasterz Hermasa, miał najbardziej nieczytelny charakter pisma. Skryba D napisał Księgi Tobiasza, Judyty, połowę 4 Machabejskiej i ⅔ Psalmów, w Nowym Testamencie sporządził jedynie pięć pierwszych wierszy Apokalipsy. Jego charakter pisma jest uważany za najbardziej czytelny. Wszyscy skrybowie popełniali błędy itacyzmu (gr. ΔΑΥΕΙΔ zamiast ΔΑΥΙΔ, ΠΕΙΛΑΤΟΣ zamiast ΠΙΛΑΤΟΣ, ΦΑΡΕΙΣΑΙΟΙ zamiast ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ, ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΕΟΙ zamiast ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΟΙ etc.). Najczęściej robił to skryba A.
Dzisiaj przyjmuje się, że nad Kodeksem Synajskim pracowało co najmniej siedmiu korektorów oznaczanych kolejno: a, b, c, ca, cb, cc, e. Zaproponowany przez Tischendorfa korektor d nigdy nie istniał, Milne i Skeat wyróżnili natomiast korektorów ca, cb i cc. Pierwszy z korektorów wykonał swoją pracę zanim kodeks opuścił skryptorium. Większość korekt dokonana została w Cezarei (m.in. korektorzy oznaczeni symbolami ca i cb). Tak sądzili Marjorie Josephine Milne i Theodore Cressy Skeat. Jednak John Brogan w 2003 roku podważył ten punkt widzenia, według jego badań korekty te nie reprezentują tekstu cezarejskiego lecz późnoaleksandryjski.