Wrogiem w tym nurcie filmowym mogli być kułacy (Lody ruszyły, 1931, Borisa Barneta), szpiedzy z zagranicy (Aerograd, 1935, Dowżenki), Polacy (Szczors, 1939, Dowżenki); bohaterem zbiorowym – komsomolcy (Łąki bieżyńskie, 1935, Eisensteina), kołchoźnicy, kobiety szukające możliwości awansu społecznego (Ziemia woła, 1939, Iosifa Chejfica i Aleksandra Zarchiego); promowanymi wartościami – kult młodości i siły fizycznej. Powstawały też freski historyczne dedykowane wielkim postaciom z historii Rosji, które miały sankcjonować pozycję Stalina jako kontynuatora polityki imperialnej dawnych władców. Szczególnie wyróżniał się sprawnie zainscenizowany Aleksander Newski (1938) Eisensteina o antyhitlerowskiej wymowie, który jednak w momencie podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow nie nadawał się na rozpowszechnianie do momentu ataku Niemiec na ZSRR w 1941.
Joanna Wojnicka kwitowała założenia radzieckiego socrealizmu następująco:
Artysta podporządkowany idei nie ma prawa do podkreślania własnej indywidualności, a wyrażanie ideologii powinno odbywać się w sposób maksymalnie jasny. Stąd w dziełach socrealizmu wyraźny podział na dobrych i złych, prawdę i kłamstwo, zawsze wartościowanych jednoznacznie.