W czasie studiów pracował w dziale naukowym w Bibliotece Publicznej i Uniwersyteckiej w Wilnie, a w l. 1923-1927 w dzienniku „Słowo” pełniąc funkcje administratora, korektora, sekretarza redakcji, redaktora; publikował też w nim artykuły. W 1927 r. uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie pracy Życiowe znaczenie filozofii na tle rozprawy Filozofia i życie Józefa Gołuchowskiego oraz wykładów pt. Pragmatyzm Williama Jamesa, przygotowanej pod kierunkiem Tadeusza Czeżowskiego. Następnie podjął pracę w Bibliotece Uniwersyteckiej, gdzie kierował Oddziałem Czytelnictwa do 1934 r. Jednocześnie w l. 1928-1930 kierował Biblioteką Synodu Ewangelicko-Reformowanego. W 1930 r. zdał egzamin państwowy na bibliotekarza I kategorii przed komisją kwalifikacyjną przy Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w Warszawie. W 1932 r. przebywał na stażu w Bibliotece British Museum. W l. 1934-1939 był dyrektorem Państwowej Biblioteki im. E.E.Wróblewskich, oficjalnie otwartej dla publiczności w czerwcu 1935 r., jednocześnie kierując Biblioteką Szkoły Nauk Politycznych Europy Wschodniej. W 1939 r. zmobilizowany, po internowaniu na Litwie wrócił do Wilna. W czasie okupacji działał w AK, brał udział w tajnym nauczaniu.