Jednakże krótko po przybyciu zdezerterowało kilkuset czeskich żołnierzy, którzy następnie przyłączyli się do partyzantów.
W tej sytuacji w październiku niemieckie dowództwo nakazało rozbroić pozostałych Czechów i skierować ich do prac roboczych. Podporządkowano ich tak zwanemu Najwyższemu Sztabowi Zatrudnienia Armii Rządowej Protektoratu Czech i Moraw we Włoszech. Dezercje, chociaż w mniejszej skali, trwały jednak przez cały czas, a pod koniec wojny zbuntowała się większa część Czechów, ponownie przechodząc na stronę partyzantów. Ok. 800 z nich wcielono pod koniec wojny do czechosłowackich jednostek wojskowych na ZachodzieBeer Ferdinand, Benčik Anton, Graca Bohuslav, Křen Jan, Kural Václav, Šolc Jaroslav, tłum. Godlewski Piotr: Słowacja na przełomie. Powstanie słowackie 1944 r., Książka i Wiedza, Warszawa 1969, s. 691.
Podobnie postąpili żołnierze 1 Batalionu, który został w kraju, gdyż wzięli udział w powstaniu praskim, jakie wybuchło 5 maja 1945 przeciwko Niemcom.