Te naczynia pokryte matową białą glazurą (która próbowała imitować chińską porcelanę) i zdobione niebieskimi wzorami dały początek niebiesko-białej ceramice i „okazały się bardzo popularne w IX wieku; ich fragmenty znajduje się dziś wszędzie wzdłuż i wszerz dawnego imperium abbasydzkiego”.
W 1. połowie XII wieku w Iranie wynaleziono nowy typ masy ceramicznej, znany jako masa kwarcowa lub frytowa, który pozwalał na większą różnorodność dekoracji i zróżnicowanie odcieni barwnych. Z kolei w czasach panowania Ilchanidów garncarze przerzucili się na produkcję ceramiki malowanej podszkliwnie. Ze względu na brak odpowiednich materiałów i technologii bliskowschodni rzemieślnicy nie byli jednak w stanie produkować ceramiki wypalanej w wysokiej temperaturze, w związku z czym rozwijał się import chińskiej porcelany. Począwszy od XIV wieku coraz większy wpływ na wzornictwo islamskiej ceramiki ma niebiesko-biała chińska porcelana (zobacz poniżej). Świat islamu był jednym z najwcześniejszych i największych rynków dla tego rodzaju porcelany i to właśnie tutaj, gdzie narodziła się niebiesko-biała ceramika, została ona po raz pierwszy istotnie doceniona.