Wpływ niebiesko-białej porcelany jest wyraźnie widoczny w kaflach Meczetu Murada II w Edirne powstałego w 1436 roku oraz w naczyniach datowanych na panowanie Mehmeda II (1451–1481). Począwszy od lat 20. XVI stulecia bliskie oryginałom imitacje chińskiej porcelany były wytwarzane w İzniku (zobacz Ceramika z İzniku), przy czym korzystały one z takich chińskich motywów dekoracyjnych jak lotus, peonie, smok czy feniks.
Chińską porcelanę próbowano naśladować również w XV-wiecznym Iranie, jednak „błękitno-białe wyroby timurydzkie niezwykle rzadko dorównywały swoim chińskim wzorcom: czerepy naczyń są średniej jakości, szkliwo grube, a rysunek dekoracyjny - w wielu wypadkach po prostu mierny”. W Kaszanie i Meszhedzie używano kobaltu w sposób dający efekt rozmazania, który był minimalizowany przez stosowanie czarnego obramowania. Ta technika była również używana w XVII wieku w piecach w Kermanie, gdzie wytwarzano niebiesko-białą ceramikę dekorowaną za pomocą smoków i kwiatów bardzo podobnych do tych z naczyń chińskich. Abbas I (1588–1629) miał sprowadzić do Isfahanu chińskich garncarzy i wielkie ilości chińskiej porcelany, tak że z jego stolicy chińskie wpływy rozchodziły się na całe perskie garncarstwo.