Do rozbiorów Lubawicze należały do książąt Lubomirskich.
Po 1772 roku miejscowość była w granicach Imperium Rosyjskiego: od 1784 roku jako miasteczko babinowickiego, a od 1859 roku – orszańskiego ujezdu guberni mohylewskiej. W 1812 roku przez 2 tygodnie w miejscowości stacjonował ze swoim wojskiem francuski marszałek Emmanuel de GrouchyИзображеніе военныхъ дѣйствий первой арміи въ 1812 году, Главнокомандующего и Военнаго Министра, Барклая де Толли. // Чтенія в Императорском обществѣ исторіи и древностей россійских при Московском университетѣ, выпуск 27. — М.: Унив. тип., 1858. — str. 9..
Ok. roku 1880 miasteczko liczyło 1516 mieszkańców (978 Żydów), 313 domów, 2 cerkwie i 2 synagogi
10 lipca 1919 roku Lubawicze stały się częścią ujezdu smoleńskiego (ros.).
21 lipca 1941 roku Lubawicze zostały zajęte przez jednostki Wehrmachtu. Według spisu ludności z roku 1939 mieszkało tam 1069 Żydów (pol.). 27 września 1941 r. w miejscowości powstało getto składające się z 19 niewielkich domów, mieszczących po około 25 osób. Jego mieszkańcy zmuszani byli do pracy przy naprawie dróg i mostów. (ros.)