W jednym z listów wysłanych w tym czasie do żony Eberl napisał: „Nawet gdyby było mnie czterech, a doba miała sto godzin, i tego pewnie byłoby za mało”. Z relacji Franza Stangla, następcy Eberla na stanowisku komendanta Treblinki, wynika, że latem 1942 roku dyscyplina wśród członków obozowej załogi uległa znacznemu rozluźnieniu. Sam Eberl miał jakoby zmuszać żydowskie kobiety, aby w czasie wieczornych libacji tańczyły nago na stołach (Franz Suchomel twierdził z kolei, iż miał miejsce tylko jeden taki przypadek). Miał także w zwyczaju spacerować w obozie i pojawiać się podczas przyjmowania transportów w białym kitlu lekarskim w towarzystwie podobnie ubranej osoby (najprawdopodobniej strażnika), przekonany na bazie swych wcześniejszych doświadczeń z centrów eutanazji, że widok lekarzy działa uspokajająco na przyszłe ofiary.