Julius August Philipp Spitta (ur. 27 grudnia 1841 w Wechold koło Hoya, zm. 13 kwietnia 1894 w Berlinie) – niemiecki muzykolog.
Życiorys Syn Karla Johanna Philippa. Ukończył szkołę w Peine, następnie uczęszczał do gimnazjów w Hanowerze i Celle. W młodości uczył się gry na fortepianie i organach oraz reguł kompozycji. W latach 1860–1864 studiował teologię i filologię klasyczną na Uniwersytecie w Getyndze, gdzie uzyskał tytuł doktora na podstawie rozprawy o budowie zdań u Tacyta De Taciti in componendis enuntiatis ratione. Od 1861 roku prowadził studenckie towarzystwo śpiewacze, w 1864 roku nawiązał znajomość z Johannesem Brahmsem, z którym do końca życia wymieniał listy. W latach 1864–1866 uczył greki i łaciny w Tallinnie, następnie w latach 1866–1874 był nauczycielem gimnazjum w Sondershausen. Od 1874 do 1875 roku był nauczycielem gimnazjum w Lipsku, tam też w 1874 roku wraz z Heinrichem von Herzogenbergem, Franzem von Holsteinem i Alfredem Volklandem założył Bach-Verein. W 1875 roku osiadł w Berlinie, gdzie uczył historii muzyki na Uniwersytecie, był członkiem i sekretarzem Königliche Akademie der Künste oraz wykładowcą Königliche Hochschule für Musik. W 1885 roku wspólnie z Friedrichem Chrysanderem i Guido Adlerem założył pierwsze czasopismo muzykologiczne, „Vierteljahrsschrift für Musikwissenschaft”.