Do jego uczniów należeli Jules Combarieu, Oskar Fleischer, Max Friedlaender, Carl Krebs, Adolf Sandberger, Rudolf Schwartz, Max Seiffert, Emil Vogel, Peter Wagner i Johannes Wolf.

Twórczość Szeroki dorobek naukowy Spitty obejmuje m.in. studia nad protestancką muzyką kościelną, przyczynki biograficzne, artykuły polemiczne, wykłady i odczyty. Był autorem takich prac jak Ein Lebensbild Robert Schumanns (Lipsk 1862), Johann Sebastian Bach (2 tomy, 1873–1880), Zur Musik (Berlin 1892) i Musikgeschichtliche Aufsätze (Berlin 1894), ponadto wydał utwory organowe Dietricha Buxtehudego (2 tomy, 1875–1876) i dzieła wszystkie Heinricha Schütza (16 tomów, 1885–1894).

Działalność Spitty przypadła na okres rozkwitu historyzmu, kształtowania się krytyki źródeł i podstaw metodologii nauk historycznych oraz kształtowania się muzykologii jako dyscypliny naukowej. Największe znaczenie ma jego praca biograficzna o J.S. Bachu, wpisująca się w nurt tworzonych w tym okresie wielkich monografii poszczególnych kompozytorów. Autor powiązał dzieło Bacha z tłem historyczno-kulturowym epoki, przeprowadził szczegółową analizę kompozycji, których znany ówcześnie zasób uzupełnił i schronologizował.

Przypisy

Kategoria:Urodzeni w 1841 Kategoria:Zmarli w 1894 Kategoria:Niemieccy muzykolodzy