Nowemu szkoleniowcowi został postawiony za cel awans z Lublinianką do II ligi. Na zakończenie sezonu Kazimierz Górski wprowadził drużynę do II ligi 1963/1964 – klub z 29 punktami na koncie zajął 9. miejsce w tabeli zapewniając sobie utrzymanie w II lidze. 1964/1965 – spadek Lublinianki z II ligi. 1969/1970 – awans zespołu z Wieniawy w Pucharze Polski do ćwierćfinału, gdzie los skojarzył go z finalistą Pucharu Zdobywców Pucharów, Górnikiem Zabrze. W Lublinie Wojskowi dopingowani przez ponad 30-tysięczną widownię zremisowali 1:1 po bramkach Janusza Przybyły i Włodzimierza Lubańskiego, natomiast mecz w Zabrzu zakończył się porażką Lublinianki 2:5. 1972/1973 – Lublinianka znów bardzo dobrze grała w Pucharze Polski. W 1/16 finału wygrała z Gwardią Warszawa 2:1, a 11 kwietnia 1973 w 1/8 finału spotkała się z Legią Warszawa. Po bardzo kontrowersyjnej decyzji arbitra mecz został przerwany przy stanie 0:0 i 3:3 w rzutach karnych i przy ostatnim zaległym uderzeniu dla Lublinianki. Mecz został powtórzony tydzień później w Warszawie, a Legia wygrywa 5:1. W rozgrywkach ligowych Lublinianka wraz z Motorem Lublin, Avią Świdnik i Ursusem Warszawa awansowała do poszerzonej (2 grupy po 16 zespołów) II ligi. 1973/1974 – we wrześniu 1973 w pierwszych w II lidze derbach Motoru i Lublinianki wojskowi przegrali z Motorem 0:2.