W 1921 został przydzielony do Szpitala Okręgowego w Krakowie i jednocześnie był oddelegowany na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego celem ukończenia studiów medycznych. 1 października 1922 dostał przydział do 45. Pułku Piechoty w Równem na stanowisko młodszego lekarza. W dniu 5 lipca 1924 otrzymał dyplom doktora nauk lekarskich i w następnym miesiącu został awansowany do stopnia kapitana.

Przez 9 miesięcy 1926 był młodszym lekarzem 9. Pułku Piechoty Legionów w Zamościu. W 1927 objął obowiązki młodszego ordynatora oddziału chirurgicznego 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie.

W latach 1930–1937 posiadał stanowisko ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala Obszaru Warownego Wilno. Z uwagi na bliską współpracę z Wydziałem Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego Szpital ten cieszył się dużym uznaniem w Wojsku Polskim. Bezpośrednim przełożonym doktora Kiełbińskiego był ppłk Antoni Izydor Kiakszto.

Dostał awans do stopnia majora ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1935. Pod koniec 1937 objął stanowisko starszego ordynatora oddziału chirurgicznego 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie.