2 września 1939 przybył do Brześcia nad Bugiem i objął kierownictwo oddziału chirurgicznego Szpitala Etapowego. Tylko wielkiemu szczęściu zawdzięcza, że nie został aresztowany po 17 września przez przesłuchującego go majora NKWD. W styczniu 1940 zostaje aresztowany przez NKWD przy próbie przekroczenia granicy stref okupacyjnych. Więziony był w Chersoniu a następnie skazany na 5 lat zesłania na Syberię. Przebywał w Kotłasie oraz w rejonie Wołogdy.
W połowie września 1941 został uwolniony z zesłania (dzięki wstawiennictwu byłej pacjentki, żony komendanta obozu), dostał przepustkę i udał się w rejon formowania Wojska Polskiego w ZSRR. Na początku 1942 została mu powierzona, przez władze wojskowe, cywilna funkcja Naczelnego Lekarza polskich placówek sanitarnych w Uzbekistanie i Tadżykistanie. W lipcu tego samego roku został mianowany komendantem Szpitala Epidemicznego 7. Dywizji Piechoty.
W styczniu 1944 trafił do południowej Italii i wraz z 3. Szpitalem Wojennym z Palagiano opatrywał rannych w czasie walk pod Monte Cassino.
Awansowany do stopnia podpułkownika, po wojnie razem z 3. Szpitalem Wojennym został umieszczony w Penley w Walii. Pracował tam do swojej emerytury w 1969 i wtedy postanowił wrócić do Polski.