W 1912 poślubiła majora Mariana Fabrycego (1889-1973), w 1914 urodziła syna Jerzego, w tym okresie mieszkała w majątku rodziny męża na Podolu Rosyjskim. Podczas I wojny światowej działała w pierwszym kobiecym oddziale Związku Strzeleckiego we Lwowie, po wybuchu rewolucji lutowej przeprowadziła się z rodziną do Warszawy, gdzie w 1920 w stopniu podchorążego Ochotniczej Legii Kobiet w walczyła Liniowym Batalionie Piechoty (1. baon liniowy). Po 1920 była instruktorką w Kołach Gospodyń Wiejskich i nauczycielką wychowania fizycznego oraz zakładała Kluby Kobiet Pracujących PPS. Od 1926 pełniła funkcję komendantki Oddziałów Kobiecych w Komendzie Głównej Związku Strzeleckiego, a także działała społecznie w Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet i Rodzinie Wojskowej. W latach 1929−1932 była referentką w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W tym czasie rozwiodła się z Marianem Fabrycym i w 1930 poślubiła Jerzego Szydłowskiego, rotmistrza Wojska Polskiego. W 1935 odeszła z Zarządu Głównego Związku Strzeleckiego i została inspektorką kompanii żeńskich Junackich hufców pracy.