Po wyzwoleniu obozu wróciła do Polski razem z Marią Rutkowską-Kurcyuszową, obie dotarły do Szczecina, gdzie Irena Pawlewska-Szydłowska przeszła tyfus. Po wyzdrowieniu wyjechała do Warszawy, gdzie odnalazła Marię Skłodowską (1885-1956), wdowę po Józefie. Nie mając miejsca zamieszkania przyjęła propozycję Heleny Kurcyuszowej i wyjechała do Szczecina, gdzie zamieszkała razem z ciotką. Podjęła pracę w Wydziale Osiedleńczym Urzędu Wojewódzkiego Szczecińskiego, a od sierpnia 1946 była wojewódzką komisarz do spraw produktywizacji ludności żydowskiej, była członkiem PPR. W 1947 powrócił z łagru Tadeusz Pawlewski i zamieszkał razem z siostrą, zagrożony aresztowaniem przeprowadził się do Gliwic, razem z nim zamieszkała tam Irena. W sierpniu 1950 Tadeusz Pawlewski został aresztowany i uwięziony w Szczecinie, również Irena Pawlewska-Szydłowska powróciła do Szczecina. Należała do PZPRFelicja Panak, Irena Pawlewska-Szydlowska 1892–1982, Strona domowa Józefa Nyki 2008, przeszła na emeryturę i zaangażowała się w działalność Ligi Ochrony Przyrody. Od 1955 działała w Klubie Wysokogórskim przy Sekcji Taternictwa działającym przy Zarządzie Okręgowym PTTK w Szczecinie.