Antoniego Brażuka oraz przesunięto do Warszawy 7 sprawnych czołgów lekkich szkolnych dwuwieżowych 7TP z załogami (w tym jeden egzemplarz „żelazny” jako magazyn części). Z czołgów dwuwieżowych 7TP z Modlina i Warszawy utworzono 2 kompanię czołgów lekkich pod dowództwem kpt. Feliksa Michałkowskiego.
4 września dowódcą broni pancernej Dowództwa Obrony Warszawy został mianowany były dowódca 3 batalionu pancernego mjr Julian Głowacki, a dowódcą Grupy Pancerno-Motorowej mianowano kpt. Bolesława Kowalskiego z CWBPanc. Utworzone ponad etat w 3 batalionie strzelców w Rembertowie, dwie z trzech zmotoryzowanych kompanii przeciwpancernych kal. 37 mm weszły w skład grupy. Ponadto dołączono 3 kolumny samochodów ciężarowych (dwie z rekwizycji), każda po 20 ciężarówek. 6 września do grupy jako dowódców czołgów włączono podchorążych ze Szkoły Podchorążych Broni Pancernej.
Walki w obronie Warszawy
Grupa działała jako oddział dyspozycyjny Dowódcy Obrony Warszawy gen. bryg. Waleriana Czumy. Pododdziały brały udział we wszystkich ważniejszych walkach toczonych przez załogę Warszawy w okresie od 6 do 27 września 1939 roku. Od 5–6 września;