Labadie starał się, aby materiały pozostały jak najbliżej jego rodzinnego Detroit i skontaktował się z Uniwersytetem Michigan w Ann Arbor. Uniwersytet nieznacznie wykazywał zainteresowanie kolekcją, ale w końcu wysłano pośrednika. Raport o kolekcji Labadiego był negatywny, został odrzucony jako „wielki stos szpargałów”. Labadie pozostał jednak wytrwały i w końcu przekonał dziewięciu mieszkańców Detroit, w tym kilku biznesmenów, do przekazania po 100 dolarów na zakup kolekcji, która następnie została przekazana uniwersytetowi.
W 1912 dwadzieścia skrzyń materiałów zostało przeniesionych ze strychu Labadiego do Ann Arbor, tworząc podstawę słynnej Kolekcji Labadiego. W późniejszych latach Labadie zabiegał o dary do kolekcji od przyjaciół i znajomych, a w 1926 sam przekazał bibliotece kolejne setki pozycji. Następnie Agnes Inglis skatalogowała i uporządkowała kolekcję.
Śmierć Zmarł 7 października 1933 w Detroit w wieku 83 lat. Zdecydowaną większość rękopisów i efemeryd, które nabył za życia, przekazał do zbiorów Biblioteki Uniwersytetu Michigan, co uważał za swoje główne dziedzictwo.
Przypisy