Do formowanego od 1 września 1939 roku OZBPanc. typ III nr 3 docierały nadwyżki z 5, 8 i 10 batalionów pancernych, a następnie z 6 batalionu pancernego i kadra wraz ze słuchaczami Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej. Dołączyła też Szkoła Mechaników Broni Pancernej dla Małoletnich kpt. Włodzimierza Samiry.
Działania OZBPanc. nr 3 Z uwagi na zagrożenie działaniami niemieckich jednostek, które wdarły się na styk Armii „Kraków” i Armii „Karpaty”, 6 września zarządzono ewakuację ośrodka na wschód kraju. Nocą 6/7 września z Żurawicy poprzez Lwów do Podkamienia rozpoczęto ewakuację ośrodka. Utworzono dwa rzuty; kołowy pod dowództwem kpt. Alfreda Kwatkowskiego i batalion pieszy z 30 oficerami i 400 szeregowymi. Z rzutem kołowym maszerowało po plutonie czołgów lekkich „Vickers” i dwuwieżowych 7TP i czołgów rozpoznawczych oraz 45 samochodów. Miejscowość Podkamień na południowy wschód od Brodów osiągnięto 13 września. 17 września ośrodek ewakuowano do Monastyrzysk-Złoczowo-Kuty. W trakcie marszu 17 września w Niżnowie nad Dniestrem stoczono walkę z sowiecką czołówką pancerną 5 Brygady Czołgów 25 Korpusu Pancernego. W walce OZBPanc. nr 3 utracił dwa dwuwieżowe czołgi lekkie i trzy tankietki. Do niewoli dostało się ok. 10 oficerów. Pozostała część ośrodka prowadziła dalszy marsz.