Z początku Stiepanowa tworzyła pod silnym wpływem kubofuturyzmu. Na krótko związała się z grupą futurystycznych poetów, tworząc poezję wizualną metodą kolażu, zainspirowana twórczością Aleksieja Kruczonycha. Podstawowym elementem konstrukcji jej wierszy były dźwięki, a nie znaczenie słów. Pierwszy, ręcznie wykonany tomik graficznej poezji stworzyła w 1918 roku. W kolejnym zbiorze Gaust Chaba połączyła akwarelę z kolażem i odręcznym pismem, tłem zaś były zadrukowane strony gazet.
Pracowała w Izo Narkomprosie (wydziale sztuk wizualnych Ludowego Komisariatu Oświaty Rosyjskiej FSRR), jako jedna z pierwszych związała się także z Instytutem Kultury Artystycznej (Inchuk). Na początku lat 20. namalowała serię obrazów przedstawiających zgeometryzowane postaci, która zdobyła uznanie krytyki, należącą do najważniejszych prac Stiepanowej. W marcu 1921 roku, wraz z Aleksiejem Ganem i Rodczenką, współzałożyła pierwszą grupę roboczą konstruktywistów. Tego samego roku wystawiła swoje prace z Rodczenką, Lubow Popową, Aleksandrem Wesninem i Aleksandrą Ekster na przełomowej wystawie 5 × 5 = 25. Brała również udział w wystawach krajowych.