Jej zamiłowanie do tekstury malarskiej znalazło później odbicie w projektach tkanin.

Wraz z Rodczenką, Popową i Władimirem Tatlinem sprzeciwiała się idei sztuki dla sztuki, proponując zamiast tego wizję sztuki praktycznej, posiadającej konkretną funkcję. W rezultacie w 1922 roku porzuciła malarstwo na rzecz teatru i projektowania graficznego, współpracując z reżyserem Wsiewołodem Meyerholdem przy produkcji sztuki Śmierć Tarełkina, dla której zaprojektowała dynamiczną, zgeometryzowaną scenografię i kostiumy w dwukolorowe, geometryczne wzory. Scenografia składała się z ruchomych elementów, które można było dowolnie układać lub używać na kilka sposobów, w zależności od potrzeb aktorów. W swoich kolejnych projektach ubioru i tkanin ponownie wykorzystywała geometryczne wzory. Zaprojektowała 150 wzorów dla państwowej fabryki tkanin, z czego jedynie 20 projektów zostało zrealizowanych. Zajmowała się także teorią produkcji odzieży, a w szczególności strojów sportowych, prezentując swoje poglądy na łamach magazynu „LEF”, dla którego tworzyła również grafiki. W latach 1924–1925 wykładała tkaninę na Wchutiemasie. W 1929 roku jej projekty tkanin zostały wyróżnione podczas wystawy tkanin w Galerii Tretiakowskiej.