Według Jasona Limangrovera z AllMusic Dive dzięki takim instrumentom, jak gitara i gitara basowa (w utworach „A Walk” i „Ascension”) stał się dziełem bardziej wielowymiarowym, kojącym i porywającym, niż Sunrise Projector czy Past Is Prologue: „Transcendentalne pejzaże dźwiękowe Scotta Hansena lśnią i błyszczą. Grafik i muzyk elektroniczny z San Francisco pozostaje wierny muzycznemu stylowi Boards of Canada i Ulricha Schnaussa”.
Na podobieństwo muzyki Tycho do dokonań Boards of Canada zwrócił też uwagę Mikesn ze Sputnikmusic zauważając, iż przed wydaniem Dive, Scott Hansen był powszechnie krytykowany za podobieństwo do dokonań szkockiego duetu, począwszy od wygładzonej instrumentacji aż po sample. Zauważa jednak, że w ciągu siedmiu lat dzielących Sunrise Projector od Dive, „Hansen nauczył się kilku nowych tricków. Choć gęsto nawarstwione syntezatory są na pierwszym planie, zamiłowanie Hansena do muzyki ludowej stanowi fundament dla wielu utworów na Dive”. W kilku utworach dochodzą do glosu gitary akustyczne, jak w „A Walk”, a jeszcze bardziej w „Daydream” i „Melanine”, gdzie tworzą podstawową strukturę, na której opierają się charakterystyczne melodie.