Podczas gdy na Sunrise Projector/Past is Prologue pojawiały się często nostalgiczne, czasem kontemplacyjne motywy, na Dive panuje żywsza i bardziej swobodna atmosfera, a utwory przechodzą bardzo płynnie jeden w drugi. Podsumowując ocenia, iż „Dive jest dowodem na rozwój Hansena jako artysty” i „wydawnictwem wysokiej jakości”.
Podobną opinię zawarł Freeden Oeur na łamach PopMatters opisując Dive jako płytę, „na której nie ma żadnego zbędnego ruchu: nuty (…) wzbijają się w powietrze, wiszą w nim i wyparowują, nie spóźnione ani o sekundę; perkusja jest rześka, a linie basu gładkie. Instrumenty rzadko absorbują uwagę, ponieważ Hansen ma talent do łączenia ich ze sobą. Zwrócił również uwagę na rolę gitary akustycznej w muzyce Dive dając jako przykład: „Ascension”, „Elegy” i „Melanine”. Całe wydawnictwo ocenił jako „album dla zwolenników chillwave i marzenie audiofila (…) i jedno z najlepszych elektronicznych wydawnictw 2011 roku”.