Jeśli niewolnictwo będzie się utrzymywać jako problem w życiu politycznym czarnej Ameryki, to nie z powodu antykwarycznej obsesji minionych dni lub ciężaru zbyt długiej pamięci, ale dlatego, że życie czarnych jest nadal zagrożone i dewaluowane przez rachunek rasowy i arytmetykę polityczną, które zostały zakorzenione wieki temu. To jest życie pozagrobowe niewolnictwa - wypaczone szanse życiowe, ograniczony dostęp do zdrowia i edukacji, przedwczesna śmierć, uwięzienie i zubożenie. Ja również jestem życiem pozagrobowym niewolnictwa.”. Hartman była w Afryce, aby dowiedzieć się więcej o niewolnictwie i wróciła, wiedząc więcej o sobie.
Hartman dalej rozwija życie pozagrobowe niewolnictwa poprzez sposoby, w jakie fotograficzne uchwycenie i zamknięcie przenika do przestrzeni domowych. Hartman obnaża granice takiego uchwycenia, opisując korytarz jako przestrzeń regulującą, ale intymną. Pisze: „Jest wewnątrz, ale publicznie… Korytarz to przestrzeń niespokojna oczekiwaniami i napięta siłą niezaspokojonego pragnienia.