Na początku kwietnia 1907 rzeka San w Sanoku pozostawała zamarznięta. Alarm powodziowy został wszczęty w dniu 5 kwietnia 1907 około godz. 18. Wówczas dostrzeżono przemieszczający się po zamarzniętym lustrze wody lodowy wał o barwie brudno żółtej. Piętrzące się masy lodu przemieściły się pod Mostem Olchowieckim, a po dotarciu do podnóża Zamku Królewskiego następowały ruchy wsteczne, wskutek czego przeniesieniu uległy budki kąpielowe położone na obszarze tzw. Sujca. Zalaniu wodą i otoczone krą zostały domy przy ulicy Sujeckiej. Uchodzący w tym rejonie do Sanu Potok Płowiecki uległ cofnięciu i wezbraniu, po czym wylał na okolicznym teren. W tym czasie powyżej Mostu Olchowieckiego w rejonie budki kąpielowej sanockiego „Sokoła” stopniowo powstawały zatoki wodne, w efekcie tworząc spory zbiornik, sięgający do dworca kolejowego i ulicy Olchowieckiej (łączącej most z dworcem) w Posadzie Olchowskiej. W dalszej kolejności San wystąpił ze swojego koryta, zalewając cały obszar na Błoniu finalnie i połączył się z nurtem Potoku Płowieckiego u podnóża wzgórza miejskiego. Początkowy prąd wsteczny Potoku Płowieckiego został przezwyciężony przez silny nurt tego cieku, wskutek czego zalaniu uległa biegnąca równolegle do niego ulica Podgórze. Pod wodą znalazły się położone przy tej ulicy domy rodziny Vetulanich, Adama Pytla, Romana, ppłk.