This Bridge Called My Back Esej Glorii Anzaldúa „La Prieta” dotyczy jej przejawów myśli i trudności, które złożyły się na jej życie w Teksasie. Anzaldúa identyfikuje się jako byt bez symbolicznego domu i/lub ludzi, z którymi można by się w pełni odnieść. Aby uzupełnić ten brak, stworzyła własne sanktuarium, Mundo Zurdo, w którym jej osobowość wykracza poza oparte na normach linie odniesienia do określonej grupy. Zamiast tego, w swoim Mundo Zurdo, jest jak „Śiwa, wielorękie ciało z nogami, z jedną nogą na brązowej ziemi, drugą na białej, jedną w prostym społeczeństwie, jedną w świecie gejów, w świecie mężczyzn, kobiet, jedna kończyna w świecie literackim, druga w klasie robotniczej, socjalistycznej i okultystycznej”. Fragment opisuje bitwy tożsamościowe, w które autorka musiała toczyć się przez całe życie. Od wczesnego dzieciństwa Anzaldúa borykała się z wyzwaniem bycia kobietą koloru. Od samego początku była narażona na kontakt z własnym ludem, rasizmem własnej rodziny i „lękiem przed kobietami i seksualnością”. Zinternalizowany rasizm jej rodziny natychmiast postawił ją w pozycji „innej” z powodu ich uprzedzeń, że bycie białą i jasną skórą oznacza prestiż i królewskość, kiedy kolor często sprawia, że staje się śmieciem w społeczeństwie (tak jak jej matka narzekała na jej randki mojado z Peru).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gloria E. Anzaldúa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.