W gospodarstwie, w którym dorastała postać męska była autorytarną głową, podczas gdy kobieta, matka, tkwiła we wszystkich uprzedzeniach tego paradygmatu. Chociaż jest to trudna sytuacja, w której białe patriarchalne społeczeństwo odrzuciło kolorowe kobiety, geje i lesbijki, nie czyni z nich arcywrogów, ponieważ uważa, że „rzucanie kamieniami nie jest rozwiązaniem” i że rasizm oraz seksizm nie pochodzą tylko od białych, ale także od ludzi kolorowych. Przez całe życie prześladował ją wewnętrzny rasizm i seksizm z dzieciństwa, ponieważ często proszono ją, aby wybrała grupę wobec której jest najbardziej lojalna, czy są to kobiety, osóby kolorowe czy geje/lesbijki. Jej analogia do Śiwy jest odpowiednio dopasowana, ponieważ postanawia przeciwstawić się tym konwencjom i wejść do własnego świata: Mundo Zurdo, który pozwala sobie wejść głębiej, przekroczyć granice konwencji, a jednocześnie odtworzyć siebie i społeczeństwa. Dla Anzaldúi jest to forma religii, która pozwala sobie radzić jej sobie z niesprawiedliwością, jaką społeczeństwo na nią rzuca, i stać się lepszym i bardziej rozsądnym człowiekiem.