Już wkrótce potem prowadził wykłady w szkole, w której studiowało 134 elewów. Jednocześnie prowadził badania geologiczno-mineralogiczne. M. in. w okolicy Teheranu odkrył żyły kwarcowe, zawierające srebro, które natychmiast zaczęto eksploatować. Szach, który po tym odkryciu spodziewał się dużych zysków, mianował go królewsko-perskim dyrektorem górniczym i profesorem, jednak Czarnocie brakowało wyszkolonych pomocników, wobec czego sam musiał sporządzać niezbędne urządzenia i wykonywać wszystkie praceSyniawa M., „Biograficzny słownik przyrodników ...”.
Latem 1852 r. w prowincjach Massenderan i Khorassan odkrywając dwa miejsca występowania rud żelaza. W sierpniu tegoż roku wyruszył na Demawend, najwyższy szczyt pasma Elburs. Dotarł na szczyt samotnie 28 sierpnia i spędził tam noc na ostrym mrozie, prowadząc pomiary i badania. Jest najprawdopodobniej drugim w historii zdobywcą tej góry, po swoim rodaku ze Śląska Cieszyńskiego, Theodorze Kotschym. Po zejściu ze szczytu został pobity i okradziony przez rabusiów, którzy przyłączyli się w tym czasie do tragarzy.
Już wówczas był chory (wykazywał objawy zaburzeń umysłowych), jednak po powrocie z Demawendu wyruszył jeszcze na inspekcję w kopalni miedzi w Karadagh w pobliżu Morza Kaspijskiego. Tam zachorował na malarię.