Podczas gdy Pawieł Fłorienski dawał pierwszeństwo agape i miłości braterskiej (philēo, philia), Sołowjow kładzie nacisk na miłość w formie Erosa, ale w odróżnieniu od Wasilija Rozanowa, który podkreślał związek ludzkiej seksualności ze zmysłowością, życiem codziennym i rodziną, Sołowjow rozwijał teorię, która akcentuje stronę duchową Erosa. Jak zaznacza Hiroyuki Horie, Sołowjow nie neguje znaczenia zjednoczenia fizjologicznego, ale uważa, iż ma ono znaczenie drugorzędne w stosunku do zjednoczenia osobistego.
Według Sołowjowa, sens miłości erotycznej tkwi w uzasadnieniu i zbawieniu indywidualności przez ofiarę z egoizmu, który zostaje zlikwidowany dzięki temu, że miłość nadaje absolutne znaczenie kochanej osobie, a tym samym przenosi centrum naszego życia z siebie na innego. Sołowjow podejmuje Platoński wątek pierwotnej jedności człowieka i jego nieustannego dążenia do ponownego złączenia, jednak odnosi pierwotną jedność człowieka tylko do Androgyna, którego interpretuje w świetle prawd biblijnych. Poglądy te zbliżały Sołowjowa do niemieckich romantyków, zafascynowanych ideą androgynizmu. Szczególnie bliski mu był Franz von Baader.