Koła te często usytuowane były kaskadowo, dzięki czemu wielokrotnie wykorzystywały energię tej samej wody. Sama bieżąca woda wykorzystywana była także m.in. w płuczkach rudy.
Dostatek energii pozwolił na początku XVIII w. w rejonie Bańskiej Szczawnicy na niespotykany dotąd rozwój myśli technicznej, dzięki czemu region ten stał się wiodącym ośrodkiem techniki górniczej w Europie.
Historia mały|Tama na Wielkiej Richnavie|alt=Po lewej stronie jeziorko, po prawej droga asfaltowa. W oddali kamienna tama. Bańska Szczawnica była ważnym średniowiecznym ośrodkiem wydobywczym, produkującym głównie srebro i złoto. Pierwsze zbiorniki wodne zostały założone przez miejscowych górników w XV wieku. Najbardziej znaczący rozwój tajchów został przyspieszony przez kryzys górnictwa w XVII wieku. Z powodu wprowadzenia do bańskiego górnictwa prochu strzelniczego w 1627, głębokość szybów kopalnianych szybko spadła poniżej poziomu tuneli melioracyjnych, w rezultacie czego kopalnie zostały zalane wodami gruntowymi. W tamtych czasach mechanizmy pompujące wodę z kopalń były zasilane siłą mięśni ludzi lub zwierząt, co było zbyt kosztowne – tylko w kopalni Hornej Bieberštôlnej wodę pompowało ponad 200 par koni. Żeby uniknąć strat, Królewska Izba Sądowa w Wiedniu podjęła decyzję o zamknięciu kopalni w Bańskiej Szczawnicy i jej okolicach.