W latach 1954–1955 pełnił funkcję rektora.

Zawarł związek małżeński z Johanną Mezger.

Mimo że sam był protestantem, Giacometti był zafascynowany prawem kanonicznym Kościoła katolickiego i widział w nim, wraz z wieloma innymi nauczycielami akademickimi, wzór i zarazem źródło form oraz instytucji prawa administracyjnego. Nie przeszkodziło mu to w publicznym krytykowaniu, wspólnie z Fleinerem, nawiązania stosunków dyplomatycznych między Szwajcarią a Stolicą Apostolską i przybycia nuncjusza w 1920, po zerwaniu tychże stosunków w 1874.

Giacometti był liberałem i pozytywistą jednocześnie. Uważał wolność za najbardziej podstawowe z praw i z tego powodu propagował ideę praworządności państwa, odrzucał niepodlegające kontroli bądź oparte na swobodzie decydowania działania państwa. Widział przy tym wynikający z równości praw zakaz arbitralności decyzji jako substytut brakujących uregulowań prawa administracyjnego.