Samuel Sandler (ur. 25 października 1925 w Łodzi, zm. 2 sierpnia 2020 w Waszyngtonie) – wykładowca akademicki, badacz literatury polskiej, historyk, pochodzenia żydowskiego.

Życiorys Syn Markusa Goldmana i Chany Sandler. Mąż Belli Blaucwirn i ojciec Hanny M. Sandler. W czasie II wojny światowej był więźniem łódzkiego getta. Ocalał z Zagłady.

W 1950 roku uzyskał tytuł zawodowy magistra socjologii na Uniwersytecie Łódzkim, a w 1951 obronił rozprawę doktorską na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1951 do 1969 roku pracował na różnych stanowiskach, m.in. jako badacz w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, gdzie pełnił funkcję kierownika działu literatury drugiej połowy XIX wieku. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół XIX wieku oraz twórczości pisarzy, jak Henryk Sienkiewicz, Bolesław Prus, Andrzej Strug, Aleksander Świętochowski. Zajmował się także pracą redaktorską i edytorską – w latach 1951–1969 pełnił funkcję redaktora serii Biblioteki Narodowej. Nie uzyskał tytułu profesora w Polsce. Procedura została wstrzymana przez Władysława Gomułkę, I sekretarza Komitetu Centralnego partii komunistycznej.